De school aan het woord..

Wolfert Dalton - Caland Lyceum

De eindredactie van het jubileumboek lag in handen van Arthur Roza en Henk May. Hieronder doen ze alvast een klein stukje geschiedenis uit de doeken over hoe het Caland nou eigenlijk veranderde in het Wolfert Dalton.

Voorwoord directeur

Ik wil u van harte uitnodigen voor de Caland/Wolfert reünie op 15 juni 2019. Zelf ben ik pas sinds februari 2017 verbonden aan Wolfert Dalton, maar inmiddels heb ik al heel wat verhalen gehoord over het rijke verleden van onze school. Ooit is de school begonnen als het Caland en vanaf 2013 verder gegaan als onderdeel van de Wolfert groep onder de naam Wolfert Dalton. Hoe mooi is het om op 15 juni 2019 met elkaar herinneringen op te halen aan die goede oude tijd? Te lachen om anekdotes en elkaar opnieuw te ontmoeten en te horen hoe het leven na de middelbare school is verder gegaan. Daarbij is de kans om de school nog een keer van binnen te bekijken, want zoals de planning nu is heeft Wolfert Dalton begin 2023 een  nieuw schoolgebouw op de huidige locatie en is het fysieke verleden daarmee verdwenen. Ik zal er zijn om u van harte welkom te heten en hoop op die dag nog veel meer mooie verhalen te mogen horen over onze geschiedenis.

Hartelijke groet, 

Danielle Wuisman

Jubileumboek

Bij het 50-jarige jubileum hoort natuurlijk een jubileumboek en dat komt er ook! De schrijvers hebben hard gewerkt aan een rijk geïllustreerd boek over de geschiedenis van de Wolfert, die loopt vanaf de tijd dat er van een Wolfert van Borselen nog helemaal geen sprake was, via de tijd van de openbare scholengemeenschap tot aan de periode waarin we nu zijn aanbeland, het tijdperk van de Wolfert van Borselen Scholengroep.

Het boek van meer dan 500 pagina's is voor alle geïnteresseerden beschikbaar op de reünie voor een prijs van €15,-. 

.

Van Caland naar Wolfert Dalton

De geschiedenis van Wolfert Dalton begint in de jaren ’50. Het Caland Lyceum start in 1956 met twee klassen en 52 leerlingen in een noodgebouw en binnen 6 jaar loopt dat aantal op tot ongeveer 800. Al snel wordt met de bouw van de huidige school begonnen. Eerst één paviljoen (dat eind 1959 in gebruik wordt genomen), daarna de andere paviljoens, en tenslotte het hoofdgebouw en de gymzalen. De school groeit snel en zit al gauw vol.

In 1968 treedt de Mammoetwet in werking en dat betekent dat ook het Caland Lyceum samen met de ulo’s aan de Bizetlaan en de Olijflaan deel gaat uitmaken van de scholengemeenschap-Noord, waarvan de naam al gauw weer veranderd wordt in openbare scholengemeenschap Caland. De twee ulo’s blijven voorlopig als dependance fungeren. Vanwege de verwachte toename van het leerlingenaantal plaatst men naast de school noodlokalen, zodat de scholengemeenschap 1700 leerlingen kan huisvesten. Het Caland beleeft in de jaren zestig en het begin van de jaren zeventig een periode van grote bloei. Begin jaren zeventig is het zelfs een van de grootste scholen van Rotterdam en is het Caland een begrip in Hillegersberg en Schiebroek.

In de tweede helft van de jaren zeventig begint het leerlingenaantal terug te lopen. Deze daling wordt in de periode van 1984 tot 1992 tot staan gebracht onder de bezielende leiding van de nieuwe rector Joop Pol, maar de school moet wel afstand doen van de twee dependances en de noodlokalen. Na het vertrek van rector Pol breekt in de jaren negentig een periode aan van snel wisselende rectoraten en een verdere daling van het leerlingaantal. Een van de oorzaken daarvan is de vestiging van een dependance in Bleiswijk van de christelijke scholengemeenschap Melanchthon, die aantrekkelijk blijkt te zijn voor leerlingen uit de 3B-hoek (Berkel & Rodenrijs, Bergschenhoek en Bleiswijk), van oudsher een voedingsgebied van het Caland.

Het is daarom tijd voor nieuwe initiatieven. De scholengemeenschap Caland wordt omgedoopt tot het Caland Lyceum en er gaat gewerkt worden aan een eigen profiel. In 1998 formuleert de directie een vijftal speerpunten, waarvan daltononderwijs het voornaamste is. Dat gaat mooi samen met de landelijke invoering van de Tweede Fase en het Studiehuis.

Als in 2002 het leerlingaantal is gezakt tot 340 leerlingen en de school als gevolg daarvan in zwaar weer is geraakt, grijpt het Bestuur Openbaar Onderwijs Rotterdam in, bang als het is dat het zonder het Caland niet kan voldoen aan zijn wettelijke verplichting het openbaar onderwijs overal goed bereikbaar te houden.  De Wolfert is bereid om in te springen en de overname is een feit. Vanaf 2003 zal het Caland Lyceum een vestiging van de Wolfert van Borselen scholengroep zijn onder de naam Wolfert Dalton.

Bart Kestens krijgt al in 2002 de opdracht om als interim-rector in één jaar de fusie van het Caland met de Wolfert tot stand te brengen. Hij wordt niet met open armen ontvangen, aangezien hij de zoveelste rector is in de afgelopen tien jaar. Maar als de fusie afgerond is, wordt hij met instemming van het personeel locatiedirecteur, een functie die hij tot 2009 bekleedt. Zijn belangrijkste taak is het herstellen van het imago van de school. Tevens begeleidt hij de laatste fase van de omvorming tot daltonschool.

In korte tijd stijgt de leerlingenpopulatie tot boven de 600 leerlingen, groeit de kwaliteit gestaag en verbetert het imago sterk. Er wordt zelfs een dependance gestart in Bergschenhoek, die uiteindelijk in 2008 onder de naam Wolfert Lyceum als zelfstandige locatie verder gaat.

Ook daarna blijft de school aan de weg timmeren. Evenals de leerlingen moeten de docenten zich de kernwaarden van het daltononderwijs eigen maken: verantwoordelijkheid, zelfstandigheid, samenwerken en reflectie. Behalve op die waarden zet de school in het kader van de internationalisering van de samenleving ook in op versterking van het talenonderwijs en in het verlengde daarvan een internationaal reisprogramma. De school is nu een oefenplaats voor actief burgerschap en maatschappelijke verbondenheid. 

Het gebouw
Het gebouw aan de Argonautenweg heeft in de loop der jaren diverse aanpassingen ondergaan. Het is ontworpen als een open en transparant gebouw en de leerlingen uit de jaren ’50 en ’60 weten nog wel dat de balustrade in de aula van smeedijzer was en dat er nog geen trappenhuizen waren in de aula, die er later vanwege de brandveiligheid wel zijn gekomen. De gang die de paviljoens verbindt, is ook nog echt een lange gang, zonder branddeuren. Alles ademt openheid. Het vele glas in alle lokalen, ook aan de gangkant, maakt het paviljoengedeelte van de school heel transparant. Tot in de jaren ‘80 kunnen leerlingen vanuit paviljoen A dwars door paviljoen B en C heen zo in paviljoen D kijken.

De benedenverdieping van het hoofdgebouw is in de jaren ’90 grondig verbouwd, waarbij de oude entree verplaatst is naar een ‘uitstulping’ aan de zijkant van het gebouw. Veel van de kunstwerken in en om de school zijn in de loop der jaren helaas beschadigd of verdwenen. De fietsenkelder is al lang geen fietsenkelder meer, en heeft achtereenvolgens dienst gedaan als boekenopslag, feestkelder en oefenruimte voor muzikaal talent. Het is nu een opslagkelder geworden.

Helaas voldoet het gebouw inmiddels niet meer aan de eisen van de moderne tijd. Het begint bouwvallige trekken te vertonen en is duur in onderhoud. Maar toch…. iedereen houdt van het gebouw. Vanuit elk lokaal zie je bomen en de eenden in de sloot, en welke school heeft zo’n mooi podium in zo’n mooie aula? Maar ondanks die sentimenten is er intussen dan toch eindelijk besloten tot sloop en nieuwbouw.

Op het terrein aan de Argonautenweg komt naast het gebouw van Wolfert Dalton een pand voor mytylschool De Brug en een sportaccommodatie. Tijdens de periode van sloop en bouw kunnen leerlingen en personeel terecht in noodlokalen die achter het huidige gebouw worden gebouwd. Daar komt ook een noodvoorziening voor de gymlessen. Het hoofdgebouw en de paviljoens A en B blijven in gebruik tot het nieuwe gebouw er staat, dat zo ingericht zal worden dat alle aspecten van het daltononderwijs tot hun recht komen. Nog meer dan nu kan de school dan zijn naam eer aandoen.

Les Copains treedt op!

Begin jaren zestig ontstond er op het Calandlyceum een beatbandje genaamd ‘Les Copains’. De band ging schoolfeesten en sportclubs in Rotterdam en omgeving tot en met de Côte d'Azur af, maar trad natuurlijk ook op op haar eigen school, het Caland.


In 1966 hield de band op te bestaan, maar onlangs hebben leden Han Ruigrok en Hein Meijers de draad weer opgepakt. Ze spelen nu ‘retrorock voor luistervinken en verwende paradijsvogels’. Bekende nummers uit de jaren vijftig, zestig, zeventig en tachtig deels met eigenzinnige Nederlandse teksten. Een optreden waarbij ze hun liefde voor muziek en cabaret samenvoegen.


Schoolband: We Are Putting The Band Back Together

We are putting the band back together, join us, play along, feel free and let's play the jam!


De oude schoolband houdt een open jamsessie met een terugblik naar de nummers van toen! Oud-docenten Sebastiaan de Lavoir, Robert van Nieuwenhuijzen, Erik Nout, Remco Clasquin en oud-leerlingen Victor Heijink, Tjalling Oosterhuis, Iris van der Valk, Hilde Dekker, Ian Izeboud en Joecha van Gelder hebben de schoolband weer bij elkaar gebracht en gaan samen weer muziek maken.


Wil jij ook mee jammen? Laat het ons weten via wolfert-dalton@heefteenreunie.nl.

Oud-leerling Hugo Borst

Laatst spraken wij Hugo Borst over zijn tijd aan het Caland. Hij vertelde ons over zijn tijd op onze school en wat hem het meeste is bijgebleven.

 

Ik vond het Caland een geweldige school. Ik was altijd al anti-autoritair, als je mij m’n gang laat gaan en in mijn waarde laat, ben ik al geholpen. Op het Caland was ik dus erg goed op mijn plek.


Vaak denk ik nog terug aan de werkweek in Berlijn in 1979, waar mijn liefde voor die stad is ontstaan. Ik werd daar voor het eerst verliefd, op een Duits meisje genaamd Andrea. We hebben 36 uur samen doorgebracht en daarna nog 2 jaar geschreven. We hebben elkaar helaas nooit meer in het echt gezien.


De werkweek in Berlijn vond ik erg interessant, omdat het nog midden in de tijd van de DDR was. We gingen naar het Rijksdaggebouw en ik was tijdens de excursie zo vervelend, dat mijn geschiedenisleraar meneer van der Linden mij een klap gaf. Hoewel deze klap natuurlijk niet had gemogen, had hij groot gelijk.


Erger dan de klap vond ik de 6 die meneer van der Linden mij gaf voor mijn scriptie over het Kubisme, die heb ik hem dan ook nooit vergeven. Iedereen uit mijn klas schreef zijn scriptie over van anderen, terwijl ik als een van de weinige leerlingen zelf mijn eigen scriptie schreef. Toen ik laatst in New York was moest ik nog even aan van der Linden denken. Ik keek naar een werk van Picasso, Les Demoiselles d'Avignon, waar ik ook over heb geschreven in mijn scriptie. Zo denk ik af en toe nog terug aan mijn tijd aan het Caland.


Ik ben erg benieuwd wie er allemaal naar de reünie komen. Ik heb overdag andere verplichtingen, maar hoop ’s avonds wel even langs te komen en veel bekende gezichten terug te zien.

Reünie Wolfert Dalton

Help ons met het vinden van jouw oud-klasgenoten en kom dan gezellig samen naar de reünie!

Deze reunie wordt verzorgd door

De Reuniecommissie

Contact

  • De Reüniecommissie Wolfert Dalton
  • Haddingestraat 30, 9711 KE Groningen
  • wolfert-dalton@heefteenreunie.nl
  • Stuur een e-mail